ជាទំលាប់ពាក្យជ័យហោង សួស្តីហោងគេតែងប្រើក្នុងពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ ។ តើប្រភពពាក្យនេះបានមកពីពេលណាមក?
តាមការស្រាវជ្រាវរកឯកសារ បានបញ្ជាក់ដូចតទៅ៖
ក – កាលពីព្រេងនាយ មានក្មេងស្រីម្នាក់កំព្រាឪពុកម្តាយ ។ ពេលស្រុកកើតទុរភិក្សអត់ឃ្លាន នាងបានដើររកមើមឈូក ដោយគ្មានទឹកផឹកនាងបានផឹកទឹកនោមដំរី ដែលដក់នៅនឹងស្នាមជើងដំរីមួយ ដោយសម្គាល់ថាជាទឹកល្អ ។ នាងក៏មានផ្ទៃពោះ កើតបានកូនប្រុសឈ្មោះ <<ជ័យ>> ក្រោយពីនោះនាងមានប្តី បានកូនប្រុសមួយទៀតឈ្មោះ <<សួស្តី>> ។ គ្រានោះស្តេចក្នុងនគរទ្រង់ចូលទីវង្គត់ គ្មានព្រះរាជបុត្រដំណវង្ស អ្នកនគរធ្វើពិធីផ្សងដំរី រកអ្នកមានបុណ្យធ្វើស្តេច ដំរីទៅក្រាបមុខជើង ជ័យនិងសួស្តីជាអ្នកមានអភីនិហារគួរសោយរាជ្យពេលនោះអភិសេកជ័យជាស្តេច សួស្តីជាឧបរាជ ។ ក្នុងពេលដែលមានអភិសេកនោះគេស្រែកប្រកាសថា៖ “ ជ័យហោង សួស្តីហោង មែនហោង” គ្រប់វិរៈបីដងទើបស្រោចទឹក ។
ខ – បើតាមឯកសារមហាបុរសខ្មែរ បញ្ជាពាក្យជ័យសួស្តីនេះមានដើមកំណើតក្នុងរជ្ជកាល តាត្រសក់ផ្អែម ។ ក្រោយពីតាត្រសក់ផ្អែម (ព្រះនាមអង្គរជ័យ) សម្រេចចិត្តឡើងសោយរាជ្យ ព្រះអង្គបានតែងតាំងពញាសួសជាប្អូន (ព្រះនាមអង្គសួស) ជាឧបរាជ ។ ដោយឃើញព្រះអង្គជ័យនឹងសួស មានព្រះជន្មាយុវែងដូចនេះ សេនាមន្រ្តី ប្រជារាស្រ្តទាំងពួង ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំសូមឱ្យអ្នកមង្គលការនោះឱ្យពរថា៖ “ ជ័យហោង សួស្តីហោង” ដើម្បីឱ្យបានសេចក្តីសុខចម្រើន និងមានអាយុយឺនយូរដូចព្រះអង្គ ។
នេះជាប្រភពច្បាស់លាស់មួយ ដែលមានដើមកំណើតក្នុងពុទ្ធសករាជ ១៥៣៩ គ.ស ៩៩៥ មហាសករាជ ៩១៧ និង ច.ស ៣៥៧ ឆ្នាំមមែ សប្តស័ក ។
នេះជាប្រភពច្បាស់លាស់មួយ ដែលមានដើមកំណើតក្នុងពុទ្ធសករាជ ១៥៣៩ គ.ស ៩៩៥ មហាសករាជ ៩១៧ និង ច.ស ៣៥៧ ឆ្នាំមមែ សប្តស័ក ។
គ – តាមការសន្និដ្ឋាន អាចមានទំនាក់ទំនងរឿងពីរផ្សេងទៀត ។ មួយតាមរយៈអក្សរសិល្ប៍ប្រជាប្រិយរឿង “ ធនញ្ជ័យ” គឺត្រង់ធនញ្ជ័យទៅស្តីដណ្តឹងប្រពន្ធឈ្មោះនាងសួស្តី ។
មួយទៀតតាមរយៈរឿង “ អនអើយស្រីអន” គឺជំលោះរវាងជ័យនិងសួស ៕
មួយទៀតតាមរយៈរឿង “ អនអើយស្រីអន” គឺជំលោះរវាងជ័យនិងសួស ៕
No comments:
Post a Comment